ایران ستیزیِ خزنده

سه شنبه, 29 مرداد 1392 ساعت 07:11 نوشته شده توسط  اندازه قلم کاهش اندازه قلم کاهش اندازه قلم افزایش اندازه قلم افزایش اندازه قلم

چندیست که نشریه ی «سرزمین من» که ظاهرا نشریه ای برای ترویج فرهنگ شایسته ی ایران گردی است، بدون بهره گیری از کادر مجرب در حوزه ی تاریخ ایران باستان، به ارائه ی مباحث تخصصی

 تاریخ و فرهنگ این دوره می پردازد. در همین ارتباط، برخی از نویسندگان این نشریه که مدعی برخورداری مدرک باستانشناسی از دانشگاه های غربی می باشند، به جای اینکه با روش های علمی و آکادمیک به برسی تاریخ و فرنگ ایرانیان در دوره ی باستان بپردازند، از ترفندهای برخی از گروه های قوم گرا به منظور خدشه وارد کردن به تاریخ و هویت ملی ایرانیان استفاده می کنند. در این جستار نویسنده این ترفندها را که برخی نویسندگان «سرزمین من» آن را با ظاهر آکادمیک آراسته اند، «ایران ستیزی خزنده» می نامد. با اینکه ممکن است برخی نویسنده را متهم کنند که تحمل شنیدن نظرات متفاوت با نظر خود را ندارد، اما با مطالعه ی دقیق این جستار و شواهد ارائه شده در آن، خواننده می تواند در مورد همانندی روش برخی از نویسندگان نشریه ی «سرزمین من» در حوزه ی تاریخ ایران باستان با نویسندگان برخی گروه های قوم گرا داوری کند.

اصولا معلوم نیست که نشریه ی سرزمین من که یک نشریه ی گردشگری است، چگونه وارد مباحث تخصصی ایران باستان شده است؟ این امر پیامد نبود نشریات مستقل در زمینه ی تاریخ ایران باستان، با یک هیئت تحریریه ی متخصصِ این حوزه در کشور ماست. اگر این امکان بود که متخصصان تاریخ و فرهنگ ایران باستان در نشریات تخصصی این دوره گرد همایند، و این نشریات را به تریبون اصلی پژوهش های تاریخ ایران باستان قرار دهند، مباحث تاریخی ایران باستان که در ارتباط مستقیم با هویت ملی ایرانیان است، قلمروی تفنن و هوس بازی شهرت طلبان نمی شد.

سرپرست نویسندگان نشریه ی «سرزمین من» در حوزه ی تاریخ ایران باستان، کامیار عبدی است. این شخص دانش آموخته­ی باستان شناسی از ایالات متحده ی آمریکاست. او مدعی افسانه زدایی از چهره­ی تاریخ ایران باستان و مبارزه با جهل و تعصبِ دوستاران تاریخ و فرهنگ ایران زمین است، اما به نظر می رسد که نامبرده دارای دانش لازم را برای ورود به چنین مباحثی نیست. در ادامه ، برخی از ادعاهای عبدی را بررسی می کنیم :

 

نظر عبدی در مورد کورش بزرگ

عبدی که مدعی برخورداری در تحصیلات دانشگاهی در رشته­ی باستان شناسی و آن هم در دوره ی نوسنگی است، به خود اجازه می دهد تا در باره ی همه ی دوره های تاریخ ایران اظهار نظر کند. برای نمونه، خواننده ای که از استراتژی کلی عبدی برای ضربه زدن به هویت ملی ایرانیان آگاهی ندارد، شاید نداند که چرا او بر این نکته ی اشتباه تاکید می کند که ، کورش در نزد ایرانیان «بزرگ» نبود.( نشریه ی سرزمین من، شماره ی 37، ص 66)  اما با دقت بیشتر در نوشته های او و دریافتن این نکته که او پا جای پای نویسندگان قوم گرا نهاده است، به راز کار او پی می برد: «ایجاد شک و شبهه در بدیهیات تاریخی و بدیهی نشان دادن امور مبهم، از اصول مسلم قوم گراها برای تحریف تاریخ ایران است.»

این درست است که در کتاب های مقدس و نوشته های یونانی از کورش بزرگ ستایش شده است؛ اما باید به یاد داشت که کورش نخست در میان ایرانیان ستایش شده بود. و اگر این گونه نبود و کورش دارای ارج و قربی در میان ایرانیان نبود، هیچگاه نمی توانست تیره های ایرانی را با یکدیگر متحد کند تا شاهنشاهی نیرومند هخامنشیان را بنیان گذارد. هرودت در باره ی جایگاه کورش در میان ایرانیان چنین گواهی می دهد:«ایرانیان می گویند، داریوش بازرگان، کمبوجیه خودکامه و کورش پدر بوده است، زیرا داریوش از همه پول می گرفت [در جمع آوری مالیات سخت گیر بود.] کمبوجیه سرد و خشن بود و کورش، مهربان و انسان دوست، و در اندیشه ی آسایش رعایای خود.» (تاریخ هرودوت ، کتاب سوم، بند 89)

 

در مورد نسب ایرانی کورش شک و شبهه وجود دارد

عبدی در مورد تبار کورش نیز با شک و تردید سخن گفته،( نشریه ی سرزمین من، شماره ی 37، ص 59)  و یک هلندی معلوم الحال (هنکلمن) را وا داشته تا این شک و تردید را موضوع مقاله نویسی قرار دهد . البته، دکتر ملک زاده به نظرات آن هلندی پاسخ داده است. مهمترین سند در باره ی تبار کورش ، کتیبه­ی بیستون است که به روشنی ، بر تبار ایرانی کورش بزرگ گواهی می دهد. داریوش بزرگ در کتیبه ی بیستون، کورش بزرگ را هم تبار با خود می خواند:« داریوش شاه گوید، این است آنچه به وسیله ی من کرده شد، پس از آنکه شاه شدم. کمبوجیه نام، پسر کورش ، از تخمه ی ما، او اینجا شاه بود.»( کتیبه ی بیستون، ستون نخست، بند 10) در جایی دیگر داریوش بزرگ خود را آریایی( ایرانی ) می نامد. بدین سان روشن می شود که منظور از تخمه ی داریوش چیست، تخمه ای که کورش بزرگ هم از آن ریشه دارد:« من، داریوش، شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه کشورهای دارای همه گونه مردم، شاه در این زمین دور و دراز، پسر ویشتاسب هخامنشی، پارسی، پسر پارسی، آریایی، دارای نژاد آریایی.»( کتیبه ی نقش رستم، بند دوم).

 

اهمیت یافتن تاریخ ایران باستان در دوره ی پهلوی

یکی دیگر از ادعاهایی که عبدی به مانند نظریه پردازان قوم گرا، به منظور خوردن نان به نرخ روز،  سعی در جا انداختن آن دارد، این ادعای دروغین است که تبلیغات ادیبان دوره ی پهلوی چون ذُکاالملک فروغی و مشیرالدوله ی پیرنیا سبب شد تا دوره تاریخی ایران باستان اهمیت یابد و همچنین افتخارات ملی آن دوره نیز چون کورش بزرگ و انوشیروان دادگر از جایگاه بالایی برخوردار شوند. این جمله های او را بخوانید :«ریشه ی افسانه سازی ایرانیان معاصر را برای کورش را باید در اوایل دوران پهلوی اول یافت؛ زمانی که کسانی چون «محمدعلی فروغی»، «علی اصغر حکمت»، و مخصوصا «حسن پیرنیا» (مشیرالدوله) با دسترسی به نوشته های قدیم و جدید غربی پی بردند که کورش نامی در تاریخ ایران وجود دارد که غربیان در مدحش بسیار قلم زده اند. باستان گرایی دوره رضاخان در زمان پهلوی دوم شکل دیگری یافت. محمدرضا پهلوی که پس از وقایع 15 خرداد 1342 مشروعیت مذهبی سلطنت خود را از دست داده بود، به ایران باستان نظر افکند تا بلکه به کمک آن مشروعیت بیابد و در این بین شجره نامه ای مضحک هم که نسبتش را به کورش متصل می کرد، برای او ساخته شد. این گونه بود که 2500 سال تاریخ پیش از کورش نادیده گرفته شد، تا تاریخ ایرانزمین با کورش آغاز شود.» ( نشریه ی سرزمین من، شماره ی 37، ص 55) جمله های عبدی را با این ادعای محمدزاده ی صدیق مقایسه کنید:« با هماهنگى دولت رضاخان خرابه هاى تخت جمشید به پایگاه صهیونیست ها بدل شد، و منتج به آن شد که در سال 1350 توسط صهیونیسم بین الملل جشن های 2500 ساله ی شاهنشاهی تشکیل گردید.»( یادمان های ترکی باستان، ص 9) پس می بینیم که راهی را که بیش از 10 سال پیش برخی از هویت طلبان قومی آغاز کرده بودند ، امروز عبدی آن را ادامه می دهد.

 این در حالی است که، از سده های پیش ایرانیان با تاریخ باستانی خود آشنا بودند و به آن مباهات می کردند. زین العابدین مراغه ای در سیاحتنامه ی ابراهیم بیک چنین از روزگار بد ایران در دوره ی قاجار، در آستانه ی انقلاب مشروطه، چنین گلایه می کند، و با دریغ و حسرت از شکوه و جلال ایران باستان یاد می کند:« ايران، ايران، ايران! اين چه مصيبت است به تو روى آورده؟ تف بر تو باد اى روزگار غدار! اين چه خوارى است كه از براى ايرانيان آماده نمودى؟ اى وطن، اى مادر عزيز! اين چه نكبتى است كه از براى تو ابنائت روا ديده‌اند؟ آيا تو آن ايران نيستى كه در عهد قديم گلستان ارم و بهشت روى زمين بودى؟ آيا تو همان ايرانى كه به روزگار ديرين آثار مدنيت و تربيت از تو در عالم ناشى و منتشر مى‌شد؟ مورخين دنيا آگاه‌اند در ايام سلاطين عجم تو رسم‌هاى نيك و نظم‌هاى پسنديده داشتى. هنوز قانون كيومرث، هوشنگ، جمشيد از ياد نرفته و فرنگيان را سرمشق مملكت و كشورآرايى گشته.» (سیاحتنامه ی ابراهیم بیک ، ج 2، ص 460-459)

از دیگرسو، برخلاف ادعای عبدی و دیگر نویسندگان قوم گرا، مباهات ایرانیان به کورش بزرگ ارتباطی به دوره ی پهلوی ندارد. عمادالسلطنه سالور ،از دیوانسالاران دوره ی قاجار ،از کورش بزرگ به نیکی یاد می کند و به نقد نوشته های مورخان یونانی در باره ی کورش می پردازد . نوشته ی او با گذشت بیش از یکصدسال ، همچنان از بهترین نمونه های پژوهش های تاریخی است. توضیحات عمادالسلطنه سالور ، خواننده را قانع می کند که دانش آموختگان عصر قاجار به خوبی از جزئیات تاریخ ایران در دوره ی باستان آگاه بودند. عماد السلطنه از کورش بزرگ با نام «سیروس کبیر» یاد کرده و صفات نیک او را ستوده است.( بازگشت ده هزار نفر یونانی، ص 277).

 

در زمان سلسله پهلوی سر آغاز تاریخ ایران پادشاهی کورش بزرگ به شمار آمد و به تاریخ ایلامی ها کم توجهی شد.

عبدی در ادامه ی ادعاهای خود، با به کارگیری یک شِگرد قدیمی قوم گراها، در قامت یک مدافع تمام عیار تمدن و فرهنگ ایلام ظاهر شده و مدعی است که طی یک توطئه ی شوم، ادیبان دوره ی پهلوی کوشش کردند تا ایرانیان فراموش کنند که زمانی در غرب ایران فرهنگ و تمدن ایلام وجود داشته است:« ما ایرانی‌ها تاریخ 2 هزار ساله خود را فراموش کرده و بنا به دلایل سیاسی که از دوران پهلوی شروع شده، تنها به کورش افتخار می‌کنیم. در بسیاری از کتاب‌های تاریخی حتی در کتاب «تاریخ ایران باستان» نوشته حسن پیرنیا تنها چند پاراگراف به دوره ایلامی اختصاص داده شده است،[البته فکر می کنم که آقای عبدی تا کنون «تاریخ ایران باستان» مشیرالدوله پیرنیا را تورق هم نکرده، زیرا که در جلد نخست این اثر، حداقل 40 صفحه در باره ی ایلامی ها مطلب هست که هنوز با گذشت 80 سال از زمان نگارش ، از منابع بسیار مفید این دوره است.]  به طوری که به نظر می‌رسد، تاریخ ایران از کورش آغاز شده است. این مسئله تنها به این کتاب ختم نمی‌شود، حتی بسیاری از کتاب‌هایی که درباره تاریخ ایران توسط غربی‌ها نوشته شده، اطلاعات محدودی درباره دوره ایلامی ها دارد. یکی از دلایل فراموشی این دوره تاریخی به حکومت پهلوی برمی‌گردد. برای اینکه این حکومت می‌خواست نامش با کورش آمیخته شود و با نام او گره بخورد و برای همین هم جشن‌های 2500 ساله را راه انداخت. این تصور ایجاد شد که تاریخ ایران از کورش شروع شده است.»(خبرگزاری میراث فرهنگی http://chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=102445&Serv=0&SGr=0)

 خواننده شاید باز هم تعجب کند که این «زداینده ی غبار جهل و نادانی از چهره تاریخ و فرهنگ ایران»، چرا این چنین شمشیر از رو بسته و به دفاع از تمدن و فرهنگ ایلامی ها برخاسته است؟ این راز نیز جز با فهم این نکته که عبدی دنباله رو همان نویسندگان قوم گراست، رمزگشایی نمی شود. برخی از نویسندگان قوم گرا در یکی از انگاره های من درآوردی خود  برای تحریف تاریخ ایران ، مدعی شده اند که ایلامی ها نیاکان ترک زبانان امروز ایران بوده اند، و ایرانیان ملی گرا و متعصب برای کتمان حضور ترک زبانان در ایران از هزاره های دور به انهدام آثار ایلامیان پرداخته و یا توجه لازم را در قبال این آثار از خود نشان نداده اند.  در همین ارتباط، جواد هیات ، زبان های ایلامی و سومری را به جهت «التصاقی بودن» از خانواده ی زبان های ترکی دانسته است: « طبق تحقیقات هومئل زبانهای ایلام و سومر از یک پایه و جزو زبانهای اورال – آلتایی [ترکی و مغولی هم بخشی از این گروه زبانی می باشند.] (التصاقی) می باشد(سیری در تاریخ زبان و لهجه های ترکی، جواد هیات،ص 21).

البته این اتهام که ایرانیان برای با فرهنگ و تمدن ایلام خصومت دارند، از اتهام هایی است که میان قوم گراهای ترک و عرب مشترک است. یوسف عزیزی بنی طُرُف از تجزیه طلبان خوزستان در مورد تمدن ایلام چنین می گوید:« هیچ کاوشی درباره ی تمدن پیش از هخامنشیان صورت نمی گیرد. در حالیکه سراسر خوزستان پر از گنج های عظیم تمدن ایلامی است، اما چون مربوط به قبل از دوره ی هخامنشیان است، درباره اش کاوشی نمی کنند. این سیاست باستان شناسی دوره ی پهلوی بود که الان هم توسط ناسیونالیست ها ادامه دارد.» (نقد نو، شماره ی 12، ص 27) همانندی اظهارات بنی طرف با گفته های عبدی در مورد تمدن ایلام گویای روشن بهره گیری عبدی از ترفندهای قوم گراهاست و نویسنده را از توضیحات بیشتر بی نیاز می کند.

 به دنبال این ادعا تلاش گسترده ای از سوی گروه های قوم گرا آغاز شد که این جعلیات را گسترش دهند؛ از جمله ، این گروه ها مدعی شدند: « در دوره ی پهلوی در کاوش های تخت جمشید، ایرانیان بسیاری از آثار ایلامی های ترک نژاد را از بین بردند.» جدا از مضحک بودن این ادعاها که تاکنون هیچ یافته ی زبانشناسی و باستان شناسانه نتوانسته آن را ثابت کند، این ادعا عمق فرومایگی و بی ریشگی فکری جریان های قوم گرای ترک زبان را برملا می کند. آن ها به قدری در اوهام خود غرق شده اند که گروهی از آنها، چون صدیق به دنبال اسلاف عثمانی خود راهی تاکلاماکانِ مغولستان شده اند تا کتیبه ی «ارخون» را ترجمه کنند، و گروهی دیگر، چون ذهتاب و هیات به طمع عقب نیافتادن از قافله ی تمدن فلات ایران و میان رودان ،اسلاف خود را در میان ایلامی ها و سومری ها جستجو می کنند. این امر در واقع نشان می دهد که گروهک های مختلف این جریان هنوز بر سر  اینکه اسلافشان چه کسانی بوده اند، به نتیجه نرسیده اند.

و اما در باره ی این ادعای عبدی که در دوره ی پهلوی تلاش هایی صورت گرفت تا مبدا تاریخ ایران را آغاز شاهنشاهی کورش بزرگ به شمار آورند، و تمدن ایلامی ها را به بوته ی فراموشی بسپارند، ذکر چند نکته ای دیگر لازم است تا بطلان باورهای او آشکار شود.

اولا ،همانطور که گفتیم، بزرگان تاریخ نگاری ایران چون حسن پیرنیا از نخستین کسانی بودند که در زمینه ی شناخت تمدن ایلامی ها به تحقیق و پژوهش پرداختند، و این تمدن شکوهمند را به مثابه بخشی از تمدن ایران بزرگ معرفی کردند. اما در باره ی این ادعا که «ادیبان دوره ی پهلوی تلاش می کردند تا مبدا تاریخ ایران را آغاز شاهنشاهی کورش بزرگ به شمار آورند»، باید بگوییم که همانطور که دکتر روزبه زرین کوب به خوبی بیان می کند، آغاز شاهنشاهی کورش و ورود او به شهر بابل، نه آغاز تاریخ ایران که در حقیقت «پایان عهد عتیق» و شروع عصری نوین در تاریخ نه ایران ،که همه ی بشریت است. در حقیقت، هیچ برنامه ریزی ای برای بی توجهی به فرهنگ و تمدن ایلام، نه از سوی ایرانیان و نه از سوی پژوهشگران بیگانه در کار نبوده است. آنچه عبدی از آن غفلت می کند، این حقیقت است که پژوهشگران غربی آغاز شاهنشاهی کورش را نه رخدادی مربوط به ایران و شرق باستان، بلکه در جایگاه یک دگرگونی عمده و نقطه ی عطفی در تاریخ بشریت ارزیابی می کنند و به همین خاطر، درباره ی این رخداد آثار بسیاری از خود به یادگار نهاده اند.

از دیگرسو، اهمیت این رخداد و پدیدارشدن یک تمدن بزرگ همچون « تمدن هخامنشی » چنان بوده که تمدن های دیگری که در پیرامون این تمدن بوده اند، مانند تمدن ایلام، شاید چندان به چشم نمی آمده اند. پس مساله ای به نام « بی توجهی به تمدن ایلامیان » ، آنگونه که عبدی کوشش در اعتباربخشیدن به آن می کند ، یک خیال واهی است.

 بله، همانگونه که دکتر روزبه زرین کوب، بیان می دارد، آغاز عصری جدید در تاریخ بشریت، با ورود کورش به بابل، «دلیل بزرگی کورش» است، نه آنگونه که عبدی می گوید، «بزرگنمایی ادیبان عصر پهلوی و ستایش بیگانگان». به برآورد استاد روزبه زرین کوب از این نقطه ی عطف تاریخ بشر توجه کنیم : « ورود کورش به بابل تنها یک پیروزی سیاسی و نظامی نبود. حضور پیروزمندانه ی کورش در بابل یک سرفصل مهم تاریخ مشرق زمین و تاریخ جهان بود. فتح بابل به دست کورش، فقط پایان عمر یک دولت و سربرآوردن دولتی دیگر نبود. با این پیروزی، میان رودان، به عنوان مرکز اصلی و کانون اتصال تمدن های کهن جهان، یکپارچه شد و در مجموعه ی جدیدی جا گرفت. در همین ایام با ورود کورش به بابل، حرکتی نو در جهان آغاز گردید. به این ترتیب، ایرانیان و کورش آغازگر حرکتی نو در در عرصه ی سیاست شدند:« جهانی شدن»، این جهانی شدن در عرصه های سیاست، امور نظامی، اقتصاد و فرهنگ نمودی روشن یافت و جهان وارد مرحله ی تازه ای شد. جلوه ی این حرکت نوین جهانی بیانیه ی بابلی کورش بود. در واقع بیانیه ی کورش در بابل اعلام پایان «عهد عتیق» و آغاز عهدی دیگر در عرصه تاریخ جهانی بود، «عصر کورش».» (سخنرانی روزبه زرین کوب در موزه ی ایران باستان ،چهارشنبه 5 آبان 1389، ، به مناسبت سالگرد ورود کورش به بابل).

 

آیا ایرانیان آریایی هستند؟

بحث آریایی ها در شماره ی 47 نشریه ی «سرزمین من» به آن طرح شده است. اشتباه تامل برانگیز عبدی در این بخش یک بار دیگر آشکار می کند که نشریه ی «سرزمین من» بهتر است رویه ی سابق خود در معرفی جاذبه های گردشگری ایران بپردازد. نبود پژوهشگران متخصص در حوزه ی تاریخ ایران باستان سبب شده تا اشتباهات بزرگ در این حوزه در نشریه مشاهده شود. عبدی ناباورانه مدعی است که داریوش بزرگ در کتیبه ی بیستون خود را آریایی تبار نامیده است.(سرزمین من، شماره 47، ص 44) در صورتی که هر دانشجوی ترم 1 تاریخ ایران باستان می داند که این ادعای درست از جانب داریوش در کتیبه های نقش رستم (DNa) و شوش (DSe) داریوش اول مطرح شده است. این اشتباه بزرگ نمایانگر بی اطلاعی عبدی از تاریخ هخامنشیان است. در این بخش، عبدی، با قلمی آشفته، در پی ایجاد تردید در مورد تبار ایرانیان است؛ عبدی مسائل بی ربط بسیاری را به هم ربط می دهد و مسئله ی مهاجرت آریایی ها به ایران را به این پرسش که «آیا تبار ایرانیان آریایی بوده یا نه؟» مرتبط می کند. در بررسی گفته های او در  این بحث در می یابیم که عبدی به این مساله توجه نمی کند که جابجایی های جغرافیایی، تبار و نژاد را تغییر نمی دهد؛ هنگامی که داریوش بزرگ خود را در کتیبه ی نقش رستم و شوش، آریایی می نامد، اگر نیاکان او از فرارودان آمده باشند و یا از ساکنان بومی ایران باشند، تبار او تغییر نخواهد کرد. به بیان دیگر، اگر یک عرب از عربستان به آمریکا برود، مکزیکی نخواهد شد.

از دیگرسو، عبدی در اقدامی کلیشه ای ادعاهای خود را در باره ی تبار آریایی ایرانیان را در کنار این دروغ بزرگ آلمانی ها در باره ی «آریایی بودن ژرمن ها» می نشاند. او در ادامه ی استدلال های خود ، به این دلیل که آلمانی ها، با یاری گرفتن از تئوری های منحط نژادپرستانه، در سده ی بیستم میلادی مرتکب جنایاتی شده اند ، به ایرانیان نیز که وارثان راستین - و نه دروغین - این نژاد باستانی هستند، هشدار می دهد که از جهل و تعصب به دور باشند! این ادعای نادرست عبدی این بیت فارسی را به یاد می آورد : « گنه کرد در بلخ آهنگری / به ششتر زدند گردن مسگری ». برای  توجه دادن کامیار عبدی به سستی استدلال و کلام او ، بد نیست مثالی بزنیم . این ادعای عبدی مانند این است که چون یزیدبن معاویه به دروغ از پیرویِ طریقت ناب حضرت رسول مکرم اسلام(ص) دم زده است، و جنایات بسیاری در حق اولاد آن حضرت(ع) انجام داده است، دیگر مسلمانان نیز باید از پیروی از طریقت ناب آن حضرت چشم پوشی کنند، زیرا که یزید در حق اولاد پیامبر ستم کرده اند!!

از این گذشته ،همزمان و پس از جنایات هیتلر، استالین گرجی تبار که هیچ ادعایی در زمینه ی آریایی بودن نداشت، به جنایت هایی بس هولناک تر از جنایت های هیتلر دست زد. پیش از آن هم ترکان عثمانی که پس از کشتار یک میلیون یونانی تبار ، یک میلیون و هشتصدهزار ارمنی را در ارمنستان غربی از خانه و کاشانه ی خود بیرون راندند و کشتند و روی همه ی جنایتکاران تاریخ را سفید کردند نیز هیچ ادعایی در مورد آریایی بودن نداشتند. پس این منطقی نیست که نژاد آریایی را به نژادپرستی گره بزنیم.

 

با اطمینان خاطر می توان گفت که آریایی ها 3500 سال پیش در ایران حضور نداشتند

عبدی به عنوان یک کارشناس سفال های دوره نوسنگی که در مورد همه ی دوره های تاریخی اظهار نظر می کند، متاسفانه اصول اولیه ی پژوهش در تاریخ دوره ی باستان را رعایت نمی کند، و در مورد وقایعی که در هزاره های پیش رخ داده با قاطعیت اظهار نظر می کند، این در حالی است که استادان تاریخ این دوران که سال ها بر روی یک رخداد تاریخی پژوهش کرده اند، سخن در مورد آن رخداد را با عبارت هایی چون «به نظر می رسد» و «شواهد این طور نشان می دهد» آغاز می کنند. عبدی در جایی می گوید:« با اطمینان خاطر می توان گفت که آریایی ها 3500 سال پیش در ایران حضور نداشتند.» .( نشریه ی سرزمین من، شماره ی 47، ص 45) و چون ادعایش با اصول مسلم پژوهش همخوانی ندارد در جایی دیگر سخن پیشین خود را نقض می کند:«البته این را نباید فراموش کرد که بررسی مهاجرت و خاستگاه آریاییان در این مطلب با توجه به جدیدترین دستاوردهای پژوهشی باستانشناختی بوده و با پیشرفت علم ممکن دستخوش تغییر شود.» (همان، ص 50) این نوشته یعنی اینکه در مورد دوره ی باستان نمی توانیم « با اطمینان خاطر» سخن بگوییم و بدون دقت و بررسی لازم، به انتشار نظراتمان اقدام کنیم.

 

پایان سخن

در این نوشته به بررسی برخی از نظرات کامیار عبدی پرداختم. روش او همانند برخی از گروه های هویت طلب قومی است که رویکردی انکارگرا نسبت به تاریخ ایران دارند. توجه نکردن به پیامدهای زیانبار این اقدامات می تواند، کشور را وارد بحران های گوناگون کند، به ویژه در شرایط کنونی که در اتاق های فکر ابرقدرت ها ، راهبردهای گوناگون برای آسیب رساندن به هویت و وحدت ملی ایرانیان تدوین می شود .

برخلاف نظر برخی از گروهک های قوم گرا و تجزیه طلب که مدعی اند صهیونیست ها به تاریخ و فرهنگ ایران باستان علاقه مند هستند، و در تبلیغ نمادهای این فرهنگ می کوشند، آنها در سال های اخیر با صرف مبالغ هنگفت و از طریق کمپانی های هالیودی وابسته به یهودیان، مانند کمپانی فیلمسازی «برادران وارنر» با ساختن فیلم «اسکندر» و فیلم کارتونی «300» هجمه ی گسترده ای را علیه هویت ملی و مفاخر ملی ایرانیان در دوره ی باستان آغاز کردند.( زياد ابوغنيمه، «رسانه‌هاي جهان در پوشش مرئي و نامرئي صهيونيسم»، ترجمه ی فتاح احمدي، نشريه ی ميراث جاويدان، سال اول، شماره ی اول، ص 123-122).

هدف آنها کاملا مشخص است، آنها درصدند تا از راه تحریف تاریخ ایران و ایجاد تردید در هویت ملی ایرانیان، هبستگی و وحدت ملی تیره های ایرانی را که در طول تاریخ ایران و در طی تجربه های تاریخی مشترک تمامی این تیره های تاریخی استوار شده است ، از میان برده، ایران را ناتوان کرده و به پذیرش شرایط غربی ها وادار کنند. نگاهی به دیدگاه های ضدایرانی رسانه ها ، به روشنی نشان می دهد ، قوم گراها در ایران به پیشبرد هدف های پلید برخی محافل صهیونیستی در راه ضربه زدن به ملت بزرگ ایران یاری می رسانند. اما نکته ی نادانسته در اینجا این است که چرا نشریه ی سرزمین من باید جاده صاف کن این اقدام شوم باشد؟

در اینجا به آقای «رضا مختاری» ، سردبیر نشریه ی« سرزمین من»، که باید زیبایی های سرزمین ایران را به تصویر بکشد، هشدار می دهیم که بیش از این امکانات این نشریه را که با پول مالیات دهندگان ایرانی و با شمارگانی چشمگیر منتشر می شود، در اختیار افرادی که قصد ضربه زدن به سرزمین زیبای ایران را دارند، قرار ندهد.

 


•    منابع

-    بازگشت ده هزار نفر یونانی، گزنفون، ترجمه حسینقلی میرزا سالور عمادالسلطنه ، به کوشش مسعود سالور، اساطیر، تهران، 1384
-    سیاحتنامه ابراهیم بیگ، زین العابدین مراغه ای، به کوشش محمد علی سپانلو، انتشارات آگاه، تهران، 1385
-    سیری در تاریخ زبان و لهجه های ترکی، جواد هیات، نشر پیکان، 1380
-    یادمان های ترکی باستان، محمد زاده صدیق، نخل، 1379
نشریه ها
-    سرزمین من
-    میراث جاویدان
-    نقد نو

 

 

* دکتری تاریخ ایران باستان- دانشگاه تهران

علی علی بابایی

دکتری تاریخ، دانشگاه تهران، نویسنده و پژوهشگر

پست الکترونیکی این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

2 نظرها

  • پیوند نظر کاوه چهارشنبه, 13 ارديبهشت 1396 ساعت 21:48 ارسال شده توسط کاوه

    سپاس جناب علی بابایی که پاسخ سخنان بی پایه و پر از کینه این جماعت دادید واقعا ادم تعجب میکنه که نام ایرانی هم! روی افرادی اینچنین بی منطق گذاشته میشه...... هنوزم بسیارن پیروان راه ستارخان چون شما

  • پیوند نظر کوروش سه شنبه, 12 ارديبهشت 1396 ساعت 17:58 ارسال شده توسط کوروش

    سپاس . بسیار شایسته و درست و محکم نوشتید.

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

تحلیل راهبردی

سند هفته

طراحی وب سایت وب و تو

تازه ترین اخبار جمهوری باکو

cache/resized/6ac74b6bf12be9c2b2b0be9af8364413.jpg
نماينده دادستاني جمهوري باکو براي دو روحاني شيعه شهر لنکران اين کشور درخواست حکم زندان 18 و 15 ساله کرد.به گزارش پايگاه اينترنتي «مائده» نماينده دادستاني در
cache/resized/66e3606a362cf26584d55a20e6ecedd9.jpg
به گزارش آذریها به نقل از خبرگزاری آرمن‌پرس ادوارد شارمازانوف نائب ریس پارلمان ارمنستان در پاسخ به اظهارات الهام علی اف که در حاشیه اجلاس سران کشورهای اسلامی
cache/resized/254595f1236b4934a872ed3b0fc158aa.jpg
تسنیم: سفر ناگهانی ژنرال ذاکر حسن‌اف، وزیر دفاع جمهوری آذربایجان به فلسطین اشغالی برای دیدار با مقامات سیاسی و نظامی رژیم اشغالگر قدس و بازدید از برخی از مراکز
cache/resized/7b1ef7e08523ab23bccd299c9b31b633.jpg
  توافق نامه خواهرخواندگي شهر «شماخي» جمهوري باکو با شهرک یهودی نشين «طيره کرمل» در فلسطين اشغالي امضاء شد. به گزارش «ريپورت»، توافق نامه خواهرخواندگي
cache/resized/d82ed527f5543bdacbcc777279de89f7.jpg
الهام علي اف، رييس جمهوري باکو اعلام کرد باکو  قرارداد با شرکت هاي خارجي را براي  استخراج نفت و گاز از  حوزه «آذري - چراغ - گونشلي» در خزر را تا سال 2050 تمديد
cache/resized/c7dffb9692724978d439ebb88cc2215d.jpg
  الله شکور پاشازاده، رييس اداره روحانيت قفقاز جمهوري باکو گفت: «نيروهايي وجود دارند که مي خواهند به مناقشه قراباغ، ماهيت ديني بدهند. اما، نبايد بگذاريم اين
cache/resized/92efed45d6885bad219fb7d0b3342eec.jpg
روزنامه «يني مساوات» چاپ باکو ، اقدام دولت جمهوري باکو در پرداخت 7 ميليون رشوه به مقامات مجارستان را براي استرداد «راميل صفروف»، قاتل افسر ارمنستاني که در يکي
cache/resized/5c83856df3b0828270ce20d74049eeab.jpg
پايگاه اينترنتي «پوبليکا» جمهوري باکو طرحي توهين آميز از عکس امام خميني (ره) منتشر کرد. به گزارش وب سایت خبری- تحلیلی آذریها، پايگاه اينترنتي «پوبليکا»  به 
cache/resized/2c5a19f5f26f5221b4d44ffc000402ca.jpg
« دادگاه تجديدنظر » باکو  با  نام گذاري فرزند حاج طالع باقرزاده، يکي از روحانيون زنداني در جمهوري باکو به نام «ابوالفضل عباس» مخالفت کرد. به گزارش آذریها به
cache/resized/fe8d3ed69cf2ffc4c64182907512b2a1.jpg
وزارت دفاع جمهوري باکو از آتش سوزي و انفجار انبار سلاح و مهمات ، پايگاه نظامي واقع در روستاي «گيلَزي» ناحيه «خيزي» در شمال شرق جمهوري باکو خبر داد. پايگاه
cache/resized/eba8195c2403909c893c7201b26d1228.jpg
صابر رستمخانلي،رييس حزب همبستگي شهروندي جمهوري باکو و باند «کنگره آذربايجاني هاي دنيا»، «داک»، در مقاله اي در پايگاه اينترنتي آخار ، تشيع را  بزرگترين دشمن ترک
cache/resized/f21af9363414ffa835efa119594c8d3f.jpg
هیاتی به ریاست رییس بخش حفاظت از تاسیسات نظامی وزارت دفاع اسراییل در وزارت کشور جمهوری باکو حضور یافت.خبرگزاری «آپا»: هیاتی به ریاست "نیر بن موشه" رییس بخش